GEDICHTEN

Lief

Lief… ik wil vluchten, weg van hier,
weg van deze wereld, weg van dit tranendal.
Ik wil met je dansen op die vrolijke weide,
ik wil met je lachen in die kroeg,
waar we ons laveloos drinken aan de luchtigheid.
Ik wil springen en rennen, voelen hoe goed de wereld is,
dat alle ellende voorbij is.

Lief… kijk me aan, lach tegen me en houd mijn gezicht vast…
Kus me dan. Zeg dat ik er toe doe, dat ik de moeite waard ben
en dat je lichtvoetig voor me blijft dansen.
Zeg dat de zon ons verwarmt en onze tranen droogt,
dat het hooi zoet ruikt en dat de kalfjes springen.
Zeg me dat je me liefhebt, streel me en klop op mijn schouder.
Verzeker me dat alles goed komt.
Er zullen weer ranonkels groeien, tormentillen,
het zal weer rieken naar varkens en koeien, de vijver rimpelt.
Het lover knispert en de zon verft gele dotjes in het gras en op de oever.

Lief… zeg me dat ik zingen mag, zing mee en lach.
Zeg me dat alles terug gaat naar toen
en dat we geen boete hoeven te doen omdat alles goed is,
dat de hemel is opgeklaard en de zonden zijn weggespoeld
door een kletterende bui van vergeving en vrijheid, vrolijkheid, vrede en voldaanheid.
Zeg me dat ik niet voor niets heb gehuild,
dat mijn tranen zijn gehoord, dat God ze heeft begrepen
en heeft ingegrepen in het maalwerk van dit leven.
Zeg me dat de grauwheid en zwartheid zijn verdwenen,
dat ik blij en bevrijd mag rusten in jouw armen, zonder zorgen,
zonder zweet, zonder zweren van een vertrapt verleden.

Lief… neem mij op en draag me naar huis…
neem mijn hand en leid me naar dat andere land,
daar waar de lucht zuiver is en de wind de wegen baant.
Waar God nog waart en geen wapens draagt.
Waar ik slapen mag als een lam, een kind, een kat, een vlinder.

Lief… als ik daar dan ben, vergeef me dat ik weer ga,
dat ik dit beeld in de eeuwigheid meeneem.
Houd me vast wanneer ik nog een keer adem,
mijn pijn uitblaas en jou verwelkom in het Licht.
Dat jij verdient te zijn waar ik dan ben,
in de gulle warmte van God, de Liefde, de Echtheid,
de Waarheid en de Wereld zoals Hij hem had bedoeld.
De eeuwige lente.
Zing dan dat lied, dat de zee laat zwalken,
dat de wolken laat wandelen, dat de bossen doet buigen.
Zing mij dat lied, opdat ik in slaap word gewiegd.
Laat me dan slapen en leg je aan mijn zijde.

Lief… houd vast en laat me gaan, maar ga dan mee.

© Frans Super, 14-5-2009

Of het Leven Mij

Mijn ziel een avond zalven
Met zuivere zinderende muziek
Voor jou zal ik niet mijn leven geven
Dat verdien je nooit en niet

In je ogen zag ik uitbundige liefde
Meende ik toen ik je nog kende
Ik spoel mij schoon met snelle beats
Uit mijn hoofd en hart moet die ellende

Ik wilde de wind vangen en jou geven
Alle waaiende woorden die waar waren
Had met mij nou maar gesproken
En had mij je verzwijgen willen besparen

Nou geloof ik je niet meer nu je van mij
De zon uit mijn hart hebt gestolen
Ik wilde je nog terug, was je maar even dichtbij
Maar je bent weg, vaarwel, je bent aan het dolen

Het huis is leeg, heel leeg om me heen
En ik vul het met dikke rokende luide muziek
Ik schreeuw dat ik wilde dat ik zelf verdween
Maar alleen degeen die van jou hield

Laat me gaan en laat me je vergeten
Dan kan ik verder zonder jouw mij
Dan hoop ik dat ik alles kom te weten:
Hoe vind ik het leven terug of het leven mij

(c) Frans Super, 21-2-2009

Marsepijn

Waren mijn pillen maar van marsepein
Mijn tranen steeds een glaasje wijn
Was een sneer naar mij een blije lach
Deed gewoon leven maar niet zo’n pijn

Was het maar donderdag elke dag
Elke donderdag dat ik jou zag
Ik zou er heel mijn leven voor geven
Het is dit waarop ik zolang al wacht

Misschien zal ik het nog ooit beleven
Zo abnormaal als op mijn stappen zweven
Even vreemd als het paradijs op aarde
Net zo raar als eeuwig leven

Want dood die ik in de ogen staarde
Schijnt van een grotere eeuwigheidswaarde
Dan geluk, blij gemoed, onbezwaarheid
Van alle marsepein die ik bewaarde

Nog geef ik niet op die ongelijke strijd
Die niet gevoeld wordt maar bereid
Ver van redelijkheid en de natuur
Steeds in mijn hart een scheurtje snijdt

Zo wordt liefde banaal en zonder vuur
Wordt spijt de bron elk donderdags uur
Wordt boosheid en slapte een tweede natuur
En elke pil en traan oneindig duur.

(c) Frans Super 12-10-2014

Wit

Een wilde verstilde kilte,
Een moment na de tijd,
Een plek buiten de ruimte,
Waar sereniteit gedijt.

Een mens was er nog nooit gezien,
noch ben ik er geweest.
Enkel heerst de spanning daar
van het overleven van een beest.

De dag is kort, de nachten koud.
Wat week is zal 's nachts sneuvelen.
Dan staakt de mist en wind steekt op,
Want weerom gaat het sneeuwen.

Ik was hier nooit en toch ben ik er.
Het is een glad icoon.
Het is dichtbij maar lijkt heel ver,
En dat lijkt doodgewoon.

Daar vind ik jou en je handen koud,
Een toevlucht is er niet.
Je geeft me elke herinnering terug,
Elke lach en elk verdriet.

Je wacht op mij en dekt me toe,
Ik warm langzaam op.
Ik denk aan ons en word dan kalm
Zodra mijn denken stopt.

© Frans Super, 4-2-2014

Zijn het de ogen

Zijn het de ogen, is het de lucht,

Is het de liefde waarom ik zucht?

Geurt het naar herfst, schijnt het als zon,

Is het iets dat ik enkel verzon?

Zijn het de lippen, is het de stem,

Is het dat ik in onzekerheid zwem?

Ruikt het als rozen, smaakt het naar meer,

Is het waar ik al eeuwen op teer?

Zijn het haar handen, is het haar streling,

Is het dat ik verlang naar haar heling?

Straalt zij de warmte, als schaduw zo koel,

Is zij wie ik voor altijd bedoel?

Een glimlach, een schaterlach, een stralende middag,

Ze tovert een bloementuin voor mij elke dag.

Ik zoek haar, ik roep haar, ik wil haar steeds zien,

Maar triest is dat ik haar nimmer verdien.

Wind-dicht

Blasé staan vier beauforts

Te stretchen tegen mijn flat.

Het lijken Riders van the Doors

On the storm, vooral daarnet.

Ik houd ervan, dat woest gebrul

Dat atonale van moeder Natuur.

Muziek waarnaar je luisteren zul,

Voorbij het middernachtsuur.

Het spel is, of het raam het houdt,

Dat op een nietig haakje slechts

De kierstand amper nog vertrouwt;

Dan plots klapt ‘t raam naar rechts!

Twee van de nu toch vijf beauforts

Trappelen in de scherven op mijn bed

Als wilde paarden, horse by horse

Het raam, ikzelf ook, hevig ontzet.

Ik neem de wijk en sluit de deur,

Ik zoek het belendend drogerop,

Geen trek in nachtelijk glasgezeur

Ik zoek als bed mijn canapé wel op.

Daar weet ik me verschanst en safe

Met kussens en een plaid

Terwijl ik nog een beetje beef

Voor slaap en droom gereed.

Al wie verstandiger dan ik

Zijn venster reeds had gesloten:

Goedenacht, slaap zonder schrik,

Hoewel ik een beetje heb genoten.

Deuntjes

De wind fluit deuntjes

in de sponning van mijn raam en

neuriet daar heel schrander

wat bassen tussendoor.

Een slaapliedje want rozig

bolt het gordijn en rolt

mijn ene oog en het ander

in zijn kas om van de slaap.

Door 't gezoem een beetje

buiten niet zo veilig als hier

binnen waar mijn slaapzander

bijna mijn mijmerij begint.

(8 uur later)

De deuntjes fluiten rustig door

de duif koert een van zijn eigen.

Ik vind het veel te fraai en mooi

dat ik beter nog kan zwijgen...

Zoeken in deze blog

SCHRIJFSELS